در روند تحولات سیاسی و اجتماعی ملتها، برخی رویدادها از چنان درجه اهمیتی برخوردارند که می توان تاریخ را به دوران پیش و دوران پس از آن وقایع تقسیم کرد. در ایران، دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری بدون شک یکی از این رویدادهاست.

اگر چه تاثیرات آنی انتخابات اخیر  بر روند مدیریتی کشور حائز اهمیت زیادی است، اما تبعات درازمدت واقعه 22 خرداد مهم تر از آن است که مورد بررسی جدی قرار نگیرد. چرا که  در پی انتخابات 22 خرداد، از دو بٌعد آسیب فراوان دیده ایم:

1- تصویری که پیش از انتخابات از ثبات داخلی ایران وجود داشت به شدت مخدوش شده است؛ و
2- تصویری که پیش از انتخابات از جایگاه ایران در مناسبات بین المللی و منطقه خاورمیانه وجود داشت نیز لطمات فراوان دیده است.
تصویر ایران پیش از انتخابات، تصویر کشوری است که با گذشت بیش از سی سال از انقلابش به بلوغ رسیده است و نهادهای دولتی برآمده از قانون اساسی آن سرانجام به ثبات مناسبی دست یافته اند. ایران را کشوری می دانستند که بر خلاف اکثر کشورهای نفتی، نهادهای عمومی و مکانیسم های نظارتی اش، پس از فراز و نشیبهای بسیار و آزمون و خطاهای فراوان، سرانجام شکل گرفته و هویت نسبتا مستقلی یافته اند؛ به طوری که با اتکاء به قانون و در تعاملی معقول با یکدیگر، به نظام سیاسی کشور پایداری و امنیت بخشیده اند.

در تصور عامه، ایران تنها کشور منطقه بود که آن گردش قدرت به صورت دوره ای در بخش عمده ای از نهادهای حکومتی با رای مستقیم مردم انجام می گرفت و تنوع در سلایق سیاسی هم آنقدر بود که افراد، گروهها و احزابی با گرایشهای مختلف و بعضا متضاد در ادوار مختلف از دل صندوق های رای بیرون بیآیند. ایران را از نادر کشورهای در حال توسعه می شناختند که در آن حزب وجود دارد، فرهنگ "مشارکت در سرنوشت" و "خودباوری"  نهادینه شده و جنبشهای اصیل مدنی و اجتماعی، با وجود تمام محدودیتها و موانع ساختاری، نفوذ نسبتا قابل ملاحظه ای در روند تصمیم گیری سیاستمداران دارند.
تصور عامه بر این بود که مدیریت کلان کشور نیز، با وجود مقاوتهای مقطعی و موانع ساختاری و فرهنگی، رفته رفته به سمت و سوی مدیریتی علمی و دانش محور سوق پیدا کرده و قادر است در تعامل با جهان مدرن، از منافع ملی به نحو قابل قبولی محافظت نماید.
ایران را کشوری می دانستند که توانسته نونهال مردم سالاری دینی را از گذرگاههای صعب العبور افراطی گیریهای انقلابی، بحرانهای داخلی، مداخلات خارجی، جنگ تحمیلی و آفت واپسگرایی به سلامت عبور دهد، و نمونه معقولی از دموکراسی بومی را در منطقه پر تلاطم خاورمیانه به نمایش بگذارد.
تصویری که پیش از انتخابات از ثبات داخلی ایران و نظام سیاسی اش وجود داشت خود یکی از مهم ترین ضوامن امنیتی کشور محسوب می شد

در عرصه بین المللی نیز تصویری که از ایران پیش از انتخابات وجود داشت، با تصویری که امروز در اذهان عمومی نقش بسته، بسیار متفاوت است.
تصویر ایران پیش از 22 خرداد، تصویر کشوری متحد، با ثبات و مستقل است که به عنوان مهم ترین بازیگر در مناسبات خاورمیانه نقش ایفا می کند.
ایران را در محافل آکادمیک و عامی جهان کشوری می پنداشتند که برخلاف تبلیغات مغرضانه رسانه ای،  در روابط خارجه اش، با عملگرایی، عقلانیت و رعایت چهارچوبهای حقوق بین المللی  رفتار می کند و از این رو قابلیت مذاکره، همکاری و مسئولیت پذیری فراوانی دارد. ایران را مدرن ترین کشور منطقه می خواندند که با اتکاء بر جامعه ای جوان، پویا، تحصیل کرده و متخصص، می تواند در پی تعاملی سازنده با سایر قدرتها، پله های توسعه را به سرعت بپیماید، و در مقابله با مشکلات بشر در عصر جهانی شدن، نقش مهمی بازی نماید.

پیش از انتخابات، نیروهای مسلح، به ویژه سپاه پاسداران نیز نزذ افکار عمومی ایرانیان از جایگاه والایی برخوردار بودند. قاطبه مردم، سپاه را یکی از ارزنده ترین سرمایه ها ملی خود می دانستند که در طی سالهای پرتلاطم بعد از انقلاب، نه تنها از تمامیت ارضی، ارزشهای انقلابی و منافع کشور در مقابل مهاجمان به خوبی محافظت کرده است، بلکه موفق شده با اتکاء به پایگاه مردمی خود، ایران را به بزرگ ترین قدرت خاورمیانه مبدل سازد.
اما امروز تصویر ایران نزد ایرانیان و جهانیان به تصویر کشوری شکننده و آسیب پذیر تبدیل شده است. امروزه، بخش عظیمی از جامعه ایران، اعتمادش به نهادهای حکومتی، و در نتیجه به صلابت نظامی سیاسی مخدوش گشته، و افکار عمومی جهان نیز ثبات ساختار سیاسی ایران را به شدت مورد سوال قرار می دهد. تصویر به جا مانده از ایران پس از  22 خرداد، حکایت از کشوری دارد که در آن، نهادهای حکومتی، اعم از اجرایی و قضایی، بر خلاف انتظار،  آنقدر توسعه نیافته اند که صرفا بر مبنای قوانین مصوبه عمل  کنند و مکانیسم های نظارتی نیز چندان رشد نکرده اند که مستقل از سلیقه های خاص، بر مبنای اصول دموکراتیک و مردمی، ایفای نقش نمایند.
بحرانهای پس از انتخابات و نحوه مدیریت آنها نیز باعث شده که استقلال نیروهای مسلح در مناسبات سیاسی کشور شدیدا مورد سوال قرار گیرد و سپاه پاسداران، که هموراه به عنوان نهادی مردمی، فراجناحی و ملی شناخته می شد،  خواسته یا ناخواسته در تصادم و تقابل با  خواست آحاد مردم قرار گیرد.

معتقدیم که تداوم چنین تصویری از ایرانی شکننده و توسعه نیافته، می تواند بر سلامت اجتماعی و امنیت ملی خدشه های فراوان وارد سازد و کشور را در آینده ای نه چندان دور در معرض دسیسه ها و خطرات فراوانی قرار دهد. از این رو معتقدیم که اولین قدم در راستای جبران آسیب های ذکر شده، برقراری دیالوگی سازنده میان اقشار مختلف مردم با سطوح بالای تصمیم گیری کشور، به ویژه سپاه پاسداران است. معتقدیم که تصادم مردم و سپاه، نهایتا به تضعیف نیرومندترین ارتش خاورمیانه خواهد انجامید، و این امر تنها به سود دشمنان و رقبای دیرینه ایران در منطقه خواهد بود.    
از این رو جای آن دارد که سپاه و مردم، در فضایی آکنده از مهر و وفاق ملی، به این سوال بپردازند که  که ایجاد چنین تصویر ناخوشایندی از ایران گناه کیست و راهکار ترمیم آن کدام است؟